thumb|right|300px|Krzywa namagnesowania (J) lub indukcji (B) ferromagnetyka w funkcji natężenia zewnętrznego pola magnetycznego (H). Powiększony fragment ukazuje nieregularny skokowy charakter tej zależności.
Zjawisko Barkhausena – skokowe zmiany namagnesowania ferromagnetyków pod wpływem ciągłej zmiany natężenia zewnętrznego pola magnetycznego (lub innych warunków zewnętrznych). Jest ono wynikiem skokowego przesuwania się granic domen magnetycznych, tzw. ścianek Blocha, ustawiających się w kierunku zewnętrznego pola magnesującego. Zjawisko to zostało odkryte w 1919 r. przez niemieckiego fizyka Heinricha Barkhausena, który tym samym dostarczył dowodu słuszności domenowego mechanizmu magnetyzacji ferromagnetyków.
Wyjaśnienie fizyczne Wewnątrz ferromagnetyka istnieją niejednorodności struktury krystalicznej (defekty składu fizyko-chemicznego, naprężenia szczątkowe, naruszenia spoistości, dyslokacje itp.), które utrudniają przemieszczanie się ścianek Blocha i obroty domen pod wpływem przyłożonego zewnętrznego pola. Do przezwyciężenia tego oporu potrzeba domenom dostarczyć odpowiedniej ilości energii, pochodzącej ze wzrastającego natężenia zewnętrznego pola magnetycznego.