W niektórych dialektach chińskich, np. pojawia się też trzeci szereg – spółgłoski bezdźwięczne wymawiane z lekko rozszerzoną krtanią, o brzmieniu jakby pomiędzy polskimi dźwięcznymi a bezdźwięcznymi. Np. b oznacza polskie p, a p – ph (trochę jak w polskim słowie pchać). W ten sposób parom z języka polskiego, tj. b-p, d-t, g-k w wymowie putonghua odpowiadają pary: p-ph, t-th, k-kh. W takie pary łączą się również inne spółgłoski (zh-ch, j-q, z-c); można je oddać jako: cz-czh, ć-ćh, c-ch. Nagłos i wygłos. W putonghua sylaba składa się z dwóch części, nagłosu i wygłosu, lub samego wygłosu. Pisownia wygłosu zależy od tego, czy jest z nagłosem (nagłos p+wygłos -u=pu), czy nie jest (wygłos-u, bez nagłosu=wu)
Tabela. Głoski hanyu pinyin Nagłos Przybliżona wymowa b p c ch ch czh d t f f g k h h j ć k kh l l m m n n p ph q ćh (ćśWymowa „ćś” jest dobrym przybliżeniem, ze względu na upodobnienie, któremu ulega przydech po głosce „ć”.) r ż albo amerykańskie r(zależnie od mówiącego) s s sh sz t th w ł zwałczone x ś y j z c zh cz Końcówki Przybliżona wymowa a, -a a o, -o o e, -e e y, -i i wu, -u u yu, -ü ü e, -e e -i (gdy stoi po zh-, ch-, sh-, z-, c-, s-, r-) y ai, -ai aj ei, -ei ej ao, -ao ał ou, -ou oł en, -en en ye, ie je an, -an an ang, -ang aŋ ying, -ing iŋ you, -iu joł eng, -eng eŋ weng, -ong uŋ ya, -ia ja yao, -iao jał yan, -ian