W czasach Aleksandra Wielkiego stanowili osobną formację falangi, rozstawianą pomiędzy pieszymi pedzetajrami a jazdą hetajrów. Według Arriana, w szyku bojowym zawsze zajmowali pozycję na wrażliwym prawym skrzydle falangitów; ich zadaniem było zabezpieczenie odsłoniętej flanki w chwili, gdy konni hetajrowie odrywali się od całości szyku dla wykonania szarży na nieprzyjaciela. Wyposażeni w tym wypadku w sarisy, w razie potrzeby służyli jako podwojona siła uderzeniowa, wspierająca falangitów. Ich wszechstronność umożliwiała też wykorzystanie jako uzbrojonych w oszczepy peltastów. Znani ze swej odporności i wytrwałości, wyznaczani byli do nocnych wypraw i forsownych przemarszów.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Starożytna Macedonia Kategoria:Jednostki i formacje wojskowe epoki hellenistycznej Kategoria:Typy piechoty