W 1893 roku Ewa przyjęła ordynację diakonacką. Założyła wówczas w Miechowicach diakonat żeński, którego regulamin sama opracowała. Jednak od 1895 roku ponownie przebywała w Bethel, gdzie była przełożoną tamtejszych diakonis. Do Miechowic powróciła ostatecznie w 1901 roku. Zamieszkała wówczas w niewielkim drewnianym domku obok plebanii kościoła ewangelickiego i poświęciła się kierowaniu Diakonatem. Następne lata upłynęły Matce Ewie na tworzeniu kolejnych domów dla bezdomnych dzieci, których w sumie zostało otwartych czterdzieści, oraz na przygotowywaniu sióstr do pracy misyjnej w 18 krajach świata, głównie w Afryce i Azji. Była również autorką popularnej literatury religijnej. Została pochowana w Miechowicach na terenie Ostoi Pokoju; na grobie znajduje się prosty krzyż z napisem „Ancilla Domini () 1866–1930”.
Przypisy
Bibliografia A. Kuzio-Podrucki, Tiele-Wincklerowie. Arystokracja węgla i stali, Bytom 2006, (opis dziejów rodu od poł. XVIII w. do czasów współczesnych, obszerna genealogia, bibliografia, zdjęcia archiwalne i współczesne). A. Kuzio-Podrucki, Die Tiele-Wincklers.