Praktyka Dawania i Brania (tyb. གཏོང་ལེན་, Wylie: gtong len) znana też jako medytacja serca Atishy to jedna z praktyk stosowanych w buddyzmie mahajana. Jest używana także przez adeptów innych odmian buddyzmu. Polega na pracy z głęboko zakorzenionym schematem odruchowego uciekania od doświadczania bólu i dążenia do szybkiego uzyskania przyjemności.
W założeniu tonglen pomaga rozwijać współczucie, a w konsekwencji tzw. oświeconą postawę – bodhiczittę. Efektem ubocznym jest pogłębienie życzliwego stosunku do samego siebie i wzrost wartości osobowej. Stosowanie praktyki nie sprawia, że praktykujący mniej cierpi (na względnym poziomie cierpi czasem bardziej, choć nie więcej), ale zmienia cierpienie w instrument usuwający przeszkody stojące na drodze do urzeczywistnienia natury umysłu. Praktyka tonglen powstała w Indiach i została sprowadzona do Tybetu w XI wieku.