Świerk serbski, świerk bałkańskiTradycyjna polska nazwa zwyczajowa to świerk serbski. Nową nazwę zaproponował Jakub Dolatowski w VI wydaniu podręcznika Dendrologia ze względu na chęć uniknięcia kontrowersji z powodu trudnej rzeczywistości Bałkanów i występowania gatunki w większości w granicach Bożni i Hercegowiny, a nie Serbii (Picea omorika (Pančić) Purk.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Jest to endemit górskich terenów zachodniej Serbii i wschodniej Bośni, rośnie na małym obszarze w środkowym biegu Driny w okolicach Sarajewa. Gatunek znany jest z kilkudziesięciu stanowisk naturalnych o łącznej powierzchni wynoszącej ok. 60 ha. Drzewo odkrył w 1875 roku w górach Tara serbski botanik Josif Pančić.
Morfologia thumb|200px|left|Liście thumb|200px|left|Szyszka Pokrój Korona bardzo wąska i strzelista. Konary skierowane są w dół, z łukowato zadartymi ku górze końcami. Pień i pędy Osiąga wysokość 25–30 m, wyjątkowo 40 m. Średnica pnia do 1 m. Kora pomarańczowobrązowa lub miedziana, spękana na nieregularne lub kwadratowe płaty. Pędy ciemnobrązowe i drobno omszone. Liście Krótkie (10–20 mm), zaostrzone igły, wyraźnie spłaszczone, zielone z wierzchu z dwoma białymi paskami od spodu. Na młodych pędach ułożone równomiernie dookoła, na starszych gałęziach układają się w boczne rzędy.