Mieczysław Dąbkowski (ur. 21 maja 1880 w Warszawie, zm. 12 lutego 1946 w Nicei) – generał brygady inżynier Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Warszawie, ówczesnej stolicy Królestwa Polskiego, w rodzinie Adama, powstańca styczniowego, i Izabeli z Sierzputowskich (1843–1916), także uczestniczki powstania styczniowego, odznaczonej pośmiertnie Krzyżem Niepodległości z Mieczami. Był starszym bratem Stefana (1884–1962), pułkownika saperów Wojska Polskiego.
W latach 1890–1894 uczęszczał do Szkoły Realnej w Warszawie. Od 1901 roku studiował na Politechnice Lwowskiej. Działał w Organizacji Bojowej PPS, Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim. Od sierpnia 1914 roku do lipca 1917 roku w Legionach Polskich, organizator i dowódca Kompanii Saperów Legionów Polskich. Od stycznia 1915 roku do października 1916 roku przydzielony do dowództwa I Brygady Legionów Polskich, a następnie pełnił służbę w Komendzie Legionów Polskich. Od grudnia 196 roku do lipca 1917 w garnizonie w Modlinie i Ostrowi Mazowieckie jako dowódca Kompanii Saperów Legionów Polskich Nr 1 oraz dowódca Szkoły oficerskiej saperów. Po kryzysie przysięgowym, w sierpniu 1917 został internowany w Beniaminowie, a później w Oficerskim Obozie Jeńców w Werl.