Brał udział w tajnym nauczaniu i prowadził zespół recytatorski.
Po wojnie zamieszkał w Poznaniu, podjął studia socjologiczne na Uniwersytecie Poznańskim, równocześnie pracował jako dziennikarz w prasie lokalnej, publikował felietony pod pseudonimami „Sęk” i „Józef Marcin” m.in. w pismach: „Walka Ludu”, „Express Poznański”, „Gazeta Poznańska”, „Głos Ostrowski”. W 1949 ukończył Szkołę Dramatyczną w Poznaniu i do 1963 grał na scenach teatrów warszawskich (Teatr Domu Wojska Polskiego w Warszawie, Teatr Dramatyczny w Warszawie). W 1950 ukończył studia socjologiczne na Uniwersytecie Warszawskim uzyskując magisterium. W okresie 1962–1972 kierował redakcją „Teatraliów” w Państwowym Instytucie Wydawniczym, a w latach 1962–1964 był sekretarzem redakcji „Pamiętnika Teatralnego”. W latach 1964–1981 dyrektor Muzeum Teatralnego w Warszawie. W 1971 doktoryzował się w Instytucie Sztuki PAN na podstawie pracy Żywot Osterwy (promotor: prof. Zbigniew Raszewski).