W przypadku awarii naprawa nie przysparzała większych problemów. Samolot „wybaczał" uczniowi błędy popełniane we wczesnej fazie szkolenia.
Na skutek zmiany specyfikacji zamówienia samolot został uznany za spełniający warunki dla samolotu przejściowego i otrzymał oznaczenie P-1. Konieczne stało się uzbrojenie samolotu. Konstruktor dodał stały karabin maszynowy pilota oraz ruchomy w tylnej kabinie oraz wymieniono silnik na M-6 o mocy 300 KM. W latach 1928–1930 zbudowano 55 egzemplarzy. Polikarpow otrzymał zadanie dostosowania P-2 do roli samolotu szkolnego. Maszyna została pozbawiona uzbrojenia, silnik zmieniono na rodzimy M-12. W celu uproszczenia produkcji wiele elementów konstrukcyjnych wykorzystano z P-2. Budowę prototypu ukończono do lata 1927, jednak z powodu niezakończenia prac nad M-12, zmieniono silnik na M-11. W czerwcu 1927 samolot został oblatany, występowały problemy z silnikiem, które jednak szybko udało się usunąć. W drugim prototypie wprowadzono istotne zmiany konstrukcyjne: zmniejszono grubość profilu skrzydła, zmieniono obrys skrzydeł na eliptyczny oraz znacznie powiększono ster kierunku. 7 stycznia 1928 pilot doświadczalny Michaił M. Gromowo oblatał zmodyfikowaną konstrukcję. Samolot otrzymał oznaczenie U-2 i w marcu 1928 został skierowany do produkcji masowej.