Podgatunek charltonii (jako odrębny gatunek) po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1846 roku angielski zoolog John Edward Gray, umieszczając nowo opisany takson w rodzaju Felis i nadając mu epitet gatunkowy charltonii. Miejsce typowe to Dardżyling, Indie. Holotyp to czaszka (sygnatura BMNH:Mamm:1846.3.4.6) i skóra (sygnatura BMNH:Mamm:1846.3.17.23) samicy ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. Jedyny przedstawiciel rodzaju lamparcik (Pardofelis), który zdefiniował w 1858 roku rosyjski zoolog i podróżnik Nikołaj Siewiercow w artykule poświęconym uwagom dotyczącym wielopoziomowej klasyfikacji zwierząt mięsożernych, zwłaszcza kotowatych, i związanym z nią ogólnych badań zoologicznych, opublikowanym w czasopiśmie „Revue et Magasin de Zoologie pure et Appliquée”. Za rozróżnieniem podgatunków przemawiają różnice w umaszczeniu i badania genetyczne.
Johnson i inni (2006) umieszczali w tym samym rodzaju także dwa gatunki mormi (Catopuma), przez późniejszych autorów wobec pewnych podobieństw morfologicznych (choćby długie kły i ogon, szerokie stopy, ubarwienie) łączonych z panterą, czyli Neofelis, czemu jednak zaprzeczyły badania genetyczne.