Język migowy jest wartością szczególnie ważną i cenną. Lata dezawuacji posługiwania się językami migowymi rozpoczęte niesławnym kongresem w Mediolanie (1880), na którym głoszono doktrynę oralistyczną, postawiły język migowy w centrum zainteresowania społeczności Głuchych. Umiejętność barwnego i przejrzystego opowiadania w języku migowym jest jego częścią. Świadczą o tym opowiadania, poezja, humor czy zabawy językowe. Przez długi czas nie istniał szeroko znany sposób zapisu języków migowych, dlatego większość tej spuścizny była przekazywana w bezpośrednim kontakcie, podobnie jak ma to miejsce w wielu kulturach niepiśmiennych zwłaszcza pozaeuropejskich.
Na całokształt dorobku duchowego i materialnego społeczności Głuchych składają się również: grupowo pielęgnowane postawy, wierzenia i przekonania (odrzucenie oralizmu, sprzeciw wobec medykalizacji fenomenu głuchoty, nabożny szacunek dla rąk jako najważniejszej części ciała itp.), swoisty kodeks towarzyski, czyli savoir-vivre, sztuki wizualne (sztuki plastyczne, film, teatr, szczególnie nurtu zaangażowanego, zwanego deaf-artem), organizacja życia społecznego i towarzyskiego (kluby i świetlice, organizacje polityczne i kulturalne, organizacje sportowe, wydarzenia, Deaflympics, dni świąteczne), historia, będąca w dużej mierze historią walki z dyskryminacją i wyzwalania się