Wychowankiem Schielego był Bronisław Czech.
Schiele działał na rzecz popularyzacji narciarstwa w Sekcji Narciarskiej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i w Polskim Związku Narciarskim. Został odznaczony honorowym członkostwem Sekcji Narciarskiej PTT i tytułem honorowego instruktora PZN.
Po ukończeniu I wojny światowej służył w Kompanii Wysokogórskiej w Zakopanem. Następnie przez niemal 20 lat był prezesem Sekcji Narciarskiej PTT w Zakopanem, pracował też jako instruktor narciarstwa i sędzia zawodów narciarskich. Wraz z bratem prowadził wytwórnię nart Bracia Schiele i Spółka. Przed II wojną światową pomagał zaopatrywać na zimę schroniska na Równi Starorobociańskiej i na Hali Pysznej oraz znakować tatrzańskie szlaki narciarskie.
Po zderzeniu ze zjeżdżającym narciarzem na Kasprowym Wierchu w 1949 został inwalidą. Do tej pory pracował nadal w wytwórni nart, która po wojnie została upaństwowiona.
Miał syna Tadeusza Schielego i córkę Danutę Schiele-Semadeni.
Został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (sektor F3-2-22).
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1931) „za zasługi na polu rozwoju sportu”.
Przypisy
Bibliografia