W 1908 współtworzył Klub Nacjonalistów Rosyjskich w Kijowie i wszedł w skład jego zarządu. Był przeciwnikiem niepodległości Polski, twierdził bowiem, że państwo niemieckie jest na tyle silne, by całkowicie zgermanizować, a nawet dokonać fizycznej eksterminacji Polaków; w rezultacie granica niemiecko-rosyjska miałaby przesunąć się na wschód. Z jego inicjatywy klub udzielał wsparcia moskalofilskim bursom w Galicji. Fłorinski uważał galicyjskich Rusinów (Ukraińców) za część narodu rosyjskiego. Był honorowym członkiem Galicyjsko-Russkiego Towarzystwa Dobroczynnego.
Otrzymał Nagrodę im. Łomonosowa Cesarskiej Akademii Nauk za pierwszą część swoich opublikowanych wykładów z językoznawstwa słowiańskiego oraz Nagrodę im. Kotlarewskiego Cesarskiej Akademii Nauk za ich drugą część. Za pracę poświęconą plemionom słowiańskim został wyróżniony złotym medalem Cesarskiego Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego. Opublikował także następujące prace: Афонские акты и фотографические снимки с них в собраниях П.И. Севастьянова, (Petersburg 1880), Политическая и культурная борьба на греческом Востоке в первой половине XIV века (Kijów 1883). Jego prace wywarły znaczny wpływ na rozwój mediewistyki w państwach słowiańskichO jego nacjonalistycznych poglądach na temat dziejów plemion słowiańskich zob.