Aleksander Schiele (ur. 27 września 1890 w Warszawie, zm. 6 kwietnia 1976 w Konstancinie) – polski taternik, alpinista, narciarz, działacz turystyczny, inżynier architekt, brat bliźniak Kazimierza Schielego.
Życiorys Ukończył Politechnikę Wiedeńską w 1917. Po ukończeniu studiów pracował w browarach „Haberbusch i Schiele”. Przez 60 lat (1905–1965) uprawiał taternictwo, w młodości dokonując przejścia szeregu nowych dróg. W początkowym okresie działalności towarzyszyli mu zazwyczaj brat oraz przewodnicy: Klemens Bachleda, Wojciech Tylka Suleja czy Jędrzej Marusarz Jarząbek. Później partnerami Schielego byli m.in. Aleksander Znamięcki, Mieczysław Świerz, Roman Kordys, Wanda Jerominówna, Henryk Bednarski, Bronisław Czech, Rafał Malczewski i Robert Jäger. Do jego największych osiągnięć należy pierwsze wejście północno-zachodnią ścianą Żabiego Szczytu Niżniego (1926, z Henrykiem Mückenbrunnem).
Należał do Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego i jej następcy, Klubu Wysokogórskiego, a także Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego.