Synod w Weronie w 1184 W 1184 w Weronie papież Lucjusz III ponownie potępił katarów i określił reguły postępowania sądów biskupich w sprawach o herezję. Biskupów zobowiązano do wizytacji swych diecezji w celu poszukiwania heretyków. W razie ustalenia podejrzanych należało przeprowadzić dochodzenie, a winnych wezwać do nawrócenia. W razie odmowy heretyka należało przekazać władzom świeckim, które zobowiązano do współpracy z biskupami w zwalczaniu herezji. W Weronie potępiono także rozwijający się m.in. w południowo-wschodniej Francji ewangeliczny ruch waldensów („ubogich z Lyonu”), ze względu na głoszenie kazań bez zezwolenia. W tym czasie rozbieżności między waldensami a Kościołem dotyczyły raczej spraw natury dyscyplinarnej, jednak od tego momentu coraz bardziej oddalali się oni od Rzymu także pod względem doktrynalnymCosten, s. 55-57, 106–107; Lambert (1998), s. 63-64; Lambert (2002), s. 106-108; Barber, s. 97; Wakefield, s. 43-47, 86; Kras, s. 90-94, 126-130; Tanon, s. 97-98..