II wojna światowa Podczas II wojny światowej podejmował próby organizacji konspiracyjnych komórek Stronnictwa Ludowego „Roch”, był także łącznikiem lokalnej konspiracji ze Związkiem Walki Zbrojnej. W październiku 1939 roku doprowadził do ponownego otwarcia szkoły, do której uczęszczało wówczas około 500 dzieci. Prowadził tajne nauczanie na poziomie gimnazjum, pełnił także funkcję przewodniczącego komisji oświaty i kultury w gminie Popień i prezesa spółdzielni „Zgoda”, która organizowała konspiracyjny Fundusz Pomocy Społecznej. Zorganizował również organizację konspriacyjną, która działała początkowo bez określonej przynależności, ale potem podporządkowała się Batalionom Chłopskim. Używał pseudonimów „Kazimierz Wolski” i „Bolesław Borowski”.
Wiosną 1943 roku przy poparciu delegata okręgowego Delegatury Rządu na Kraj Piotra Rychlika został mianowany Kierownikiem Walki Cywilnej w okręgu łódzkim. Podjął współpracę z Radą Główną Opiekuńczą, pełniąc stanowisko przewodniczącego RGO w Jeżowie. W sierpniu 1943 roku znalazł się na przygotowanej przez Gestapo liście konspiratorów i został zmuszony do ucieczki z Jeżowa. Uciekając przez Wykno i Płyćwię do Warszawy, gdzie wszedł w skład zarządu wojewódzkiego SL „Roch”. Mieszkał przy ulicy Siennej. W 1944 roku wziął udział w powstaniu warszawskim.