W trakcie I wojny światowej, w 1915 r. podczas odwrotu armii rosyjskiej, miasto o zabudowie drewnianej zostało spalone: 512 budynków mieszkalnych, z 822 zaewidencjonowanych (wg stanu na 1914 r.) zostało zniszczonych. W wyniku wywołanego przez Rosjan pożaru uszkodzone zostały także kościół i cerkiew.
W 1918 r., już po odzyskaniu niepodległości, mieszkańcy wystąpili do władz polskich o przywrócenie praw miejskich. Ostrów odzyskał je 4 lutego 1919.
II wojna światowa Przed wojną duży procent ludności Ostrowa stanowili Żydzi, którzy wszyscy zginęli w trakcie niemieckiej okupacji w Zagładzie.
W okresie II wojny światowej Ostrów znany był jako ośrodek działalności partyzanckiej oddziałów Gwardii Ludowej (następnie Armii Ludowej) i Batalionów Chłopskich. 17 grudnia 1942 roku grupa pod dowództwem byłego radzieckiego jeńca st. lejt. Fiodora Kowalewa ps. „Teodor Albrecht” zajęła miasto zabijając policjanta granatowej policji oraz kilku Polaków, oskarżajac ich o współpracę z Niemcami. Po tej akcji grupa Fiodora Kowalewa weszła w skład jako oddział im. gen.