Z 1937 pochodzi jego projekt sarkofagu Józefa Piłsudskiego.
W czasie II wojny światowej zniszczeniu uległy dwie jego pracownie – na warszawskim Powiślu i w Broku. Stracił też swój dom i prowadzony przez siebie w latach 1943–1944 Salon Sztuki Nike. Jego działalność kontynuował w okresie 1945–1951. Nike stanowiła de facto połączenie prywatnej galerii sztuki z nieoficjalnym antykwariatem. W roku 1945 wziął udział w I Walnym Zjeździe Delegatów ZPAP w Krakowie, dzięki czemu został sekretarzem Prezydium Zarządu Głównego organizacji. Funkcję tę pełnił w latach 1945–1946. W tym czasie pomagał m.in. ludowemu rzeźbiarzowi, Leonowi Kudle, którego prace kolekcjonował. W późniejszym okresie pełnił funkcje kierownicze w Sekcji Rzeźby Okręgu Warszawskiego ZPAP.
W 1949 Karol Tchorek wygrał ogłoszony rok wcześniej przez SARP konkurs na realizację tablic upamiętniających publiczne egzekucje wykonywane w Warszawie podczas II wojny światowej. Do dziś w stolicy Polski znajduje się ok. 200 tablic zaprojektowanych przez artystę. Z kolei w 1952 brał udział w pracach przy MDM-ie, czego efektem było powstanie płaskorzeźby Macierzyństwo przy ul. Marszałkowskiej. Z 1959 pochodzi wykonany przez niego pomnik żołnierzy i partyzantów w Ostrowi Mazowieckiej.