Klasztor w Zamartem − dom zakonny karmelitów bosych w Zamartem w powiecie sępoleńskim, w województwie kujawsko-pomorskim, na terenie diecezji pelplińskiej. Jest domem nowicjackim, siedzibą parafii pw. Narodzenia NMP.
Konwent franciszkanów Po bitwie pod Grunwaldem w Zamartem wzniesiono murowny niewielki kościół pw. Narodzenia NMP, w którym czczono cudami słynącą figurkę Matki Boskiej. Ofiary składane przez wiernych w tej świątyni przekazywano z polecenia wielkiego mistrza Michała Küchmeistera von Sternberga siostrom cysterkom w Chełmnie i Toruniu. Zakonnice utrzymywały przy kościele kapłana.
W 1744 pan Zamartego, kasztelan gdański Jan Michał Grabowski rozpoczął starania w celu sprowadzenia do Zamartego franciszkanów-bernardynów, by rozwinąć kult Matki Boskiej i otoczyć lepszą opieką duszasterską mieszkańców wioski i okolicy. Uzyskano wówczas aprobatę na piśmie arcybiskupa gnieźnieńskiego Krzysztofa Szembeka, odpowiednich dykasterii rzymskich oraz generała zakonu Rafała de Rossi da Lugagnano OFM. Starania trwały od 1745 do 1750. Bernardyni przybyli do Zamartego z konwentu we Wschowie w 1747. Od początku podstawą ich utrzymania była kwesta w okolicznych gospodarstwach. Zakonnicy posiadali też niewielkie gospodarstwo rolne, ogród i browar.