W 1280 książę wielkopolski oraz późniejszy król polski Przemysł II nadał Janowi oraz Piotrowi Dedz miasto Rogoźno w celu dokonania jego lokacji na prawie niemieckim wzorując się prawem miasta Poznań. Według niego zasadźcy otrzymali szósty łan wolny, 1/3 wszelkich dochodów sądowych, prawo do 6 jatek mięsnych, 6 jatek piekarniczych i 6 jatek szewskich. Zasadźcy mieli także prawo zbudować w mieście łaźnię. Dokument zezwalał również aby w okolicy miasta w dół rzeki Wełny mogli oni korzystać z huty żelaza (łac. „ab opere ferri”) należącej do księcia, a także mieli prawo wybudować młyny obok tej huty oraz w miejscu zwanym Cieśle. Książę dał miastu miejsce zwane Międzylesie oraz dwa łany na pastwiska. Mieszkańcom przydzielił 14 lat wolnizny po, której mieli dawać po 12 ćwiertni owsa czynszu i w ramach dziesięciny dwa skudy srebra plebanowi rogozińskiemu.
Przywileje nadane miastu przez Przemysła II zostały dwukrotnie potwierdzone przez innych władców. Po raz pierwszy już w roku 1296 potwierdził je dla rogozińskiego wójta Dobrogosta książę Władysław Łokietek. Z XV wieku zachowała się treść aktu lokacyjnego z przywilejami.