W latach 1942–1944 na terenie dzielnicy znajdował się niemiecki obóz koncentracyjny Budzyń (filia KL Lublin), zlokalizowany między ulicą Adama Mickiewicza i na południe od ul. Juliusza Słowackiego.
Po wojnie osiedle Dąbrowa Bór się rozbudowywało. Powstały tu blokowiska, na budowę których wycięto dużą część lasu. 1 stycznia 1954 osiedle Dąbrowa Bór wyłączono z Kraśnika, nadając mu status miasta o nazwie Kraśnik Fabryczny. Od lat 60. na południu dzielnicy powstawało osiedle domków jednorodzinnych. Dzielnica rozwinęła się dzięki Fabryce Łożysk Tocznych. Władze miasta i Miejski Komitet Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej znajdowały się w budynku przy ul. Aleja Niepodległości 41 (dawniej al. Włodzimierza Iljicza Lenina).
W związku z reformą administracyjną kraju 1 stycznia 1973 granice Kraśnika Fabrycznego uległy zwiększeniu. Włączono do niego ze znoszonej gromady Dzierzkowice-Rynek części wsi Wyżnianka-Kolonia (117 ha) i części wsi Wodne (27 ha), natomiast z miasta Kraśnika większą część Budzynia (150 ha), będącego w granicach Kraśnika od 1939 roku.
O zwiększonych granicach Kraśnik Fabryczny przetrwał zaledwie dwa lata i dziewięć miesięcy, bo już 1 października 1975 miasto Kraśnik Fabryczny zniesiono i włączono je (wraz z m.in.