Powrócił do marynarki w 1867 roku, w stopniu kapitana (Lieutenant). Na przełomie lat 60. i 70. XIX wieku służył na wodach azjatyckich, następnie pracował w Washington Navy Yard oraz jako wykładowca w Naval Academy. W latach 1873–1875 służył w European Squadron, na slupach "Shenandoah" i "Congress". Później powrócił do waszyngtońskiej stoczni a w latach 1878–1880 dowodził okrętem szkolnym "Saratoga". W kolejnej dekadzie obejmował różne stanowiska liniowe i lądowe. W latach 1891–1892 brał udział w interwencji podczas kryzysu w Chile, zyskując przydomek "Fighting Bob" Evans.
W czerwcu 1893 roku awansował do stopnia komandora (Captain). W latach 1894–1895 dowodził krążownikiem pancernym "New York", 1895–1897 pierwszym amerykańskim pancernikiem "Indiana". Podczas wojny amerykańsko-hiszpańskiej dowodził pancernikiem "Iowa", wyróżniając się w bitwie pod Santiago de Cuba 3 lipca 1898 roku. W lutym 1901 roku awansował do stopnia kontradmirała (Rear Admiral).