Od 1950 do 1952 należał do redakcji „Gościa Niedzielnego”. W kurii diecezjalnej w Katowicach zasiadał w komisji artystycznej budownictwa sakralnego i radzie ds. liturgicznych, a także był cenzorem ksiąg religijnych i egzaminatorem prosynodalnym.
W latach 1952–1958 wykładał teologię dogmatyczną w Wyższym Seminarium Duchownym oo. Franciszkanów w Panewnikach. W 1955 podjął wykłady z sakramentologii, a w 1957 dodatkowo z historii sztuki kościelnej, w seminariach śląskim, częstochowskim i krakowskim. W latach 1955–1958 piastował urząd rektora Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Jako biskup pomocniczy gorzowski prowadził wykłady z sakramentologii i homiletyki w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu.
4 lipca 1958 papież Pius XII mianował go biskupem tytularnym Aradusu i biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej z zadaniem posługiwania w ordynariacie gorzowskim. Święcenia biskupie otrzymał 16 listopada w 1958 w Prokatedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gorzowie Wielkopolskim. Konsekrował go Antoni Baraniak, arcybiskup metropolita poznański, w asyście Wilhelma Pluty, delegata prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego w Gorzowie Wielkopolskim, i Juliusza Bieńka, biskupa pomocniczego katowickiego.