Nie nadawały się one jednak do strzelania tradycyjnymi pełnymi kulami żeliwnymi, gdyż ciężkie kule wymagały dłuższych luf i silniejszych ładunków prochowych, aby zapewnić wysoką celność i zasięg, a przez to wymagały wytrzymalszych i cięższych armat. W połowie stulecia oficer amerykańskiej marynarki i wynalazca John Adolphus Dahlgren (1809–1870) opracował ideę działa uniwersalnego, łączącego zalety klasycznej armaty (celność, zasięg) z działem haubicznym, które nadawało się do ujednolicenia baterii okrętowych, dotąd mieszanych z dział klasycznych i haubicznych. W styczniu 1850 zakończył projektowanie działa 9-calowego (229 mm), za którym następnie poszły działa innych kalibrów (8 cali – 203 mm, 10 cali – 254 mm, 11 cali – 279 mm i 15 cali – 381 mm z 1862). W amerykańskich źródłach tego okresu często ich kaliber zapisywano cyframi rzymskimi (na przykład XI-inch).