Ponadto zalicza się do niego teren wzniesienia Krzywogóra oraz północną część jeziora Lubiatowo Północne.
Połączenie z centrum Koszalina umożliwiają autobusy komunikacji miejskiej: linie nr 2 (Dzierżęcino i Lubiatowo), 12 (Zagórzyno i Dzierżęcino) oraz 20 (Zagórzyno).
Historia W 1337 pierwsza wzmianka o punkcie granicznym zlokalizowanym w Lubiatowie, w XIV wieku wieś staje się własnością klasztoru cysterek z Koszalina. W 1400 mieszczanin koszaliński Johann Rogzow sprzedał swoją część dóbr lubiatowskich klasztorowi. Spis dóbr w 1653 wykazał, że we wsi należącej do domeny koszalińskiej opodatkowane były 22 hektary gruntów uprawnych, w Lubiatowie mieszkało siedmiu zagrodników, młynarz, karczmarz, czterech parobków, pastuch, trzech owczarzy, dwóch chałupników, czterech parobków najętych u kmieci. W 1784 wieś nadal należała do domeny koszalińskiej, mieszkało w niej sześciu kmieci wliczając sołtysa, trzech kmieci, w tym nauczyciel, a cała zabudowa składała się z dziewięciu zagródHalina Szulc „Morfogenetyczne typy osiedli wiejskich na Pomorzu Zachodnim” Instytut Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN, prace geograficzne nr. 149, Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wrocław 1988 s. 99-100. Nazwę Lubiatowo wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę wsi Lüptow.