Henryka w Helsinkach, pierwotnie kościół garnizonowy dla polskich żołnierzy służących w armii rosyjskiej, została ukończona w 1860.
Parafia helsińska dwukrotnie przeżyła wysiedlenie księży w 1882 oraz w 1912. Po uzyskaniu przez Finlandię niepodległości w 1917 i opuszczeniu kraju przez wojska radzieckie, liczba katolików uległa znacznemu uszczupleniu. Wikariat apostolski został ustanowiony w 1920 za pontyfikatu Benedykta XV. Nowe parafie powstały w Turku w 1926 i w Terijoki w 1927 (obecnie Zielenogorsk w Rosji). Władze fińskie zagwarantowały wiernym katolickim status wspólnoty religijnej w 1929. W 1942 Finlandia ustanowiła relacje dyplomatyczne ze Stolicą Świętą za papieża Piusa XII w 1942. Watykan przekazał wówczas znaczną sumę pieniędzy na fińskie sieroty.
thumb|Kościół w Oulu Po II wojnie światowej parafie w Vyborg i Terijoki, które znalazły się na terytorium radzieckim, zostały przeniesione do Lahti. W 1949 utworzono nową parafię w Jyväskylä. W 1954 ukończono kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Helsinkach. Rok później Pius XII podniósł fiński wikariat apostolski do rangi diecezji. Następnie powstawały kolejne parafię: w Tampere w 1957, w Kouvola w 1985, w Oulu w 1992 oraz w Kuopio w 2016.