Po wojnie pozostał przez pewien czas w Europie, organizując nielegalną emigrację ocalonych z Holocaustu Żydów do Palestyny.
Po powrocie do kraju został oficerem szkoleniowym Hagany. Od początku I wojny izraelsko-arabskiej w maju 1948 organizował kursy szkoleniowe dla oficerów. Podczas operacji Bin Nun Bet (30-31 maja) Laskow dowodził batalionem podczas natarcia na Latrun. Zastosowano wówczas zalecaną przez Laskowa technikę walki przy użyciu miotaczy ognia. Podczas operacji Dekel i operacji Hiram dowodził 7 Brygadą Pancerną. W lipcu awansował na pułkownika. W okresie tym poznał swoją przyszłą żonę, Szulammit Lane-Chen.
thumb|left|160px|Chajjim Laskow, 1952 Po wojnie objął dowództwo nad wojskowym ośrodkiem szkolenia podstawowego żołnierzy. W latach 1951–1953 pełnił obowiązki dowódcy Sił Powietrznych Izraela. W okresie tym izraelskie lotnictwo otrzymało swój pierwszy samolot myśliwski z napędem odrzutowym Gloster Meteor. W 1953 Laskow wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie przeszedł oficerskie szkolenie wojskowe. Studiował także filozofię, ekonomię i nauki polityczne na Uniwersytecie Oksfordzkim. Po powrocie do kraju w 1955 został mianowany zastępcą szefa Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. Podczas kryzysu sueskiego w 1956 dowodził 77 Dywizją, prowadzącą działania operacyjne na linii Rafah-Arisz-Al-Kantara.