W okresie międzywojennym Robert pełnił różne stanowiska we flocie, zarówno liniowe, jak i sztabowe. Był m.in. wykładowcą w Akademii Marynarki Wojennej, dowódcą kanonierki USS „Sacramento” i lekkiego krążownika USS „Savannah”. W 1940 uzupełniał wykształcenie w Naval War College, później objął stanowisko w Biurze Szefa Operacji Morskich. W marcu 1941 został dowódcą dywizjonu krążowników, uczestniczących w Patrolach Neutralności na Oceanie Atlantyckim.
26 marca 1942, będąc już w randze kontradmirała (Rear Admiral), odpłynął w składzie Task Force 39 do Europy. Następnego dnia, po tragicznej śmierci dowódcy zespołu, kontradmirała Johna Wilcoxa, który wypadł za burtę flagowego pancernika USS „Washington” i zaginął w morzu, jako najstarszy stopniem objął dowodzenie jednostkami, które wkrótce dołączyły do Home Fleet w bazie Scapa Flow [dostęp 2011-09-13]. Na czele TF 39 brał udział w operacji Torch w Afryce Północnej. W latach 1943–1944 uczestniczył w działaniach na Pacyfiku: bitwie koło wyspy Rennell, walkach o na Aleuty, Wyspy Gilberta i Wyspy Marshalla. W maju 1944 awansował do stopnia wiceadmirała (Vice Admiral) i został dowódcą 10. Dystryktu Morskiego oraz komendantem Caribbean Sea Frontier, z kwaterą główną w San Juan.
Został emerytowany w 1946.