w polu dolnym, czerwonym, pół jelenia złotego, wyskakującego zza krzaka zielonego. Klejnot: nad hełmem w koronie pół jelenia wspiętego, złotego. Labry z prawej błękitne, podbite srebrem, z lewej czerwone, podbite złotem.
Pawelc II a (Pawels, Pawelsz, Paweltz): Inne barwy: pole górne czerwone, dolne srebrne, jeleń w godle i klejnocie czerwony, labry czerwone, podbite srebrem.
Pawelc III (Pawels, Pawelsz, Paweltz): W polu czerwonym jeleń wspięty, srebrny. Klejnot: trzy róże czerwone na łodygach ulistnionych (po dwa listki na stronę) w wachlarz. Labry czerwone, podbite srebrem.
Najwcześniejsze wzmianki Wariant podstawowy herbu pojawił się najwcześniej na mapie Pomorza Lubinusa z 1618 (Povelsken), następnie w Nowym Siebmacherze (Pawelsz) oraz u Ostrowskiego (Księga herbowa rodów polskich, Pawels I). Wariant I a przytaczany jest przez Siebmachera oraz Bagmihla (Pommersches Wappenbuch). Wariant II znany z herbarzy Ledebura (Adelslexikon der preussichen Monarchie von), Siebmachera, Ostrowskiego (Pawels II), oraz Żernickiego (Der ponische Adel, Die polnischen Stamwappen). Warianty II a i III przekazywane są przez Siebmachera (odpowiednio Pawelsz III, Pawelsz I).