Czaszka Grallistrix erdmani była dość nietypowa jak dla sów, ponieważ posiadała oczodoły skierowane bardziej na boki niż inne gatunki z rodzaju Grallistrix.
thumb|200px|right|Obszar Puu Makua na wyspie Maui, gdzie odkryto szczątki Grallistrix erdmani
Ekologia Grallistrix erdmani z powodu swej anatomii przystosowany był najprawdopodobniej do polowania w gęstych lasach deszczowych. W przeciwieństwie do większości współczesnych sów, które łowią nocne ssaki, dostosował się do polowania na dzienne ptaki latające. Ich ciała pozwalały im na zwinne i szybkie manewry w gęstej roślinności.
Rozprzestrzenienie Szczątki Grallistrix erdmani odkryto w jaskini Owl Cave na wysokości 1402 metrów na wyspie Maui. Ich siedliskiem były prawdopodobnie stoki wulkanu Haleakalā i okolic. Sowa występowała również na sąsiedniej wyspie Molokaʻi, skąd rozprzestrzeniła się podczas uformowania się masywu Maui Nui w okresie plejstocenu. Grallistrix erdmani wymarł prawdopodobnie w okresie od VI do XI wieku, wkrótce po przybyciu na wyspy Polinezyjczyków, którzy sprowadzili ze sobą świnie i szczury polinezyjskie (Rattus exulans). Czynnikiem determinującym wymieranie tego gatunku było niewątpliwie zakładanie przez te ptaki gniazd na ziemi.