Charakterystyka Sowy z rodzaju Gallistrix były podobnej wielkości co puszczyk zwyczajny (Strix aluco). Kości skrzydeł były stosunkowo niewielkie, nogi zaś były bardzo długie i muskularne, nawet w porównaniu z innymi dużymi sowami, tj., puszczyk mszarny (Strix nebulosa). Czaszka i żuchwa były bardzo małe w porównaniu z innymi sowami.
Tryb życia Siedliskiem sów z rodzaju Grallistrix były prawdopodobnie gęste lasy, na co wskazuje ich budowa ciała. Ze względu na nieobecność małych ssaków na wyspach pokarm tych sów stanowiły małe, zwinne ptaki. Cechy morfologiczne Grallistrix tj., długie nogi i krótkie, zaokrąglone skrzydła były doskonałym przystosowaniem do polowania na ptaki śpiewające. Ten rodzaj sów jest doskonałym przykładem występowania ewolucji konwergencyjnej, czyli dostosowania swojej morfologii i anatomii różnych grup, niespokrewnionych ze sobą zwierząt, żyjących niekiedy tysiące kilometrów od siebie. Taka budowa ciała wskazuje również na zbieżność morfologiczną z innymi endemicznymi, wyspiarskimi sowami z rodzaju Otus oraz ptakiem drapieżnym z rodziny jastrzębiowatych żyjącym w czasach prehistorycznych na Wyspach Hawajskich – Circus dossenus.