Istotną rolę w procesie etnogenezy odegrali również Liwończycy, lud ugrofiński zamieszkujący wybrzeża Zatoki Ryskiej i północnej Kurlandii.
W XIII wieku ziemie zamieszkane przez bałtyckie i ugrofińskie plemiona dzisiejszej Łotwy zostały podbite w wyniku krucjat północnych. Powstała konfederacja inflancka, w której dominującą pozycję polityczną i społeczną uzyskała niemieckojęzyczna szlachta i mieszczaństwo. Chrystianizacja oraz wielowiekowa obecność niemieckich elit wywarły istotny wpływ na kulturę i strukturę społeczną miejscowej ludności.
Po rozpadzie państwa inflanckiego w XVI wieku ziemie łotewskie zostały podzielone między kilka organizmów politycznych. Księstwo Kurlandii i Semigalii pozostawało lennem Rzeczypospolitej Obojga Narodów, natomiast pozostałe obszary znajdowały się kolejno pod wpływami polsko-litewskimi, szwedzkimi i rosyjskimi. Mimo zmieniającej się przynależności państwowej ludność łotewskojęzyczna zachowała lokalne dialekty, tradycje ludowe i kulturę chłopską.
W XVIII wieku wszystkie ziemie dzisiejszej Łotwy stopniowo znalazły się w granicach Imperium Rosyjskiego. Jednocześnie znaczącą rolę społeczną nadal odgrywali Niemcy bałtyccy, którzy dominowali wśród ziemiaństwa, duchowieństwa luterańskiego i części elit miejskich.