W okresie I Rzeczypospolitej jezioro wchodziło w skład dóbr starostwa łomżyńskiego, następnie, po rozbiorach, dóbr narodowych Mały Płock, a od 1855 do dóbr Kolno. Przed 1912 jezioro stanowiło własność gospodarzy ze wsi Serafin i Pupkowizna, lecz ze względu na brak porozumienia między mieszkańcami było dzierżawione Żydowi, a gospodarka rybacka dzierżawcy uchodziła za „rabunkową”.
W latach 1854–1862 prowadzono w okolicy prace melioracyjne, które przez doprowadzenie wód do Pisy sprawiły, że jezioro uległo spłyceniu. Pod koniec XIX wieku lustro jeziora szacowano na 900 mórg. Otwarte lustro wody utrzymało się do lat 50. XX wieku. Melioracje i osuszenia okolicznych łąk przeprowadzono w latach 1944–1964, zaś w latach 80. XX wieku na łąkach i pastwiskach przylegających do jeziora wykopano gęstą sieć rowów melioracyjnych. Działania te wpłynęły na zmianę poziomu wód i wilgotności gruntów, a finalnie do zarośnięcia jeziora.
Współcześnie jezioro jest w znacznym stopniu osuszone i zamienione w łąki;