Źródła podają, iż nie chodziło tutaj o zdolności, ale o brak zaangażowania.
Do nowej prowincji reformackiej Niepokalanego Poczęcia NMP w Wielkim Księstwie Poznańskim i na Pomorzu Zachodnim, która pod zmienioną nazwą istnieje do dzisiaj − Prowincja Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Zakonu Braci Mniejszych − przeniósł się w 1858. Mieszkał w klasztorze w Łąkach Bratiańskich do 1867. Kontynuował studia teologiczne. Nie opuszczał się w karności życia zakonnego. W 1860 dopuszczono go do diakonatu, a 24 kwietnia 1861 przyjął święcenia kapłańskie. W klasztorze w Łąkach prowadził pracownię konserwatorsko-malarską. Działalność patriotyczna była powodem próby usunięcia go z klasztoru przez władze pruskie w 1864. Nie uczyniono tego dzięki interwencji bpa chełmińskiego Jana Nepomucena Marwicza.
W 1867 został przeniesiony decyzją władz prowincjalnych do klasztoru na Goruszkach w Miejskiej Górce. Ze względu na gruźlicę przed śmiercią przebywał u sióstr służebniczek w Smolicach. Znał się osobiście z ich założycielem bł. Edmundem Bojanowskim.