Wspomniana technika pozwala jednak na większą kontrolę kuli w momencie wypuszczania jej z dłoni, a także większą kontrolę jej zachowania po upadku na bulodrom. Nachwyt jest jedynym sposobem na jej skuteczne „podkręcenie” (nadanie rotacji wstecznej lub bocznej).
W zapisach regulaminowych Międzynarodowej Federacji Pétanque i Gry Prowansalskiej istnieje zakaz zwilżania kul podczas gry. W opinii środowiska graczy zwilżając kulę można modyfikować jej przyczepność do dłoni podczas wypuszczania z ręki (zarówno przy puencie jak i strzale). To z kolei zwiększa kontrolę rzutu metodami, które wykraczają poza zakres sportowych umiejętności zawodnika. Ze strony FIPJP brak jest oficjalnego wyjaśnienia dla tego zakazu.
thumb|Wysoka puenta wykonywana z pozycji kucznej W grze wyróżnia się trzy podstawowe rodzaje puent: puenta lobem – w różnych odmianach zagrania, sytuacjach i środowiskach znana również jako wysoka puenta, puenta z góry, świeca, rzut lobem. Kula zostaje wyrzucona przez zawodnika (przeważnie) wysoko w górę z silną rotacją wsteczną i pokonuje w powietrzu drogę po linii mocno wygiętego łuku. Prawidłowo wykonany rzut sprawia, że kula po upadku na ziemię wykonuje najwyżej kilka obrotów lub, wyjątkowo rzadko, staje w miejscu upadku. Jest to bardzo widowiskowy, ale trudny do wykonania rodzaj puenty.