Za oceanem znajdował się raj, z którego wypływały cztery główne rzeki: Nil, Eufrat, Tygrys i Oxus (Amu-daria). Przepływały one pod oceanem, a następnie wypływały na ziemię. Tak pojęty świat obudowany był ścianami z cegieł i pokryty beczkowatym sklepieniem ze szkła. Między ziemią a sklepieniem niebios znajdowała się jeszcze jedna przegroda ze szkła, tzw. firmament. Nad firmamentem znajdowała się woda, a nad nią Bóg.
Kosmas Indikopleustes w swoich wywodach zwalczał teorię kulistości, głosząc, iż ludzie na drugiej półkuli musieliby chodzić do góry nogami, deszcz padałby na nich od dołu i że w dzień Sądu Ostatecznego połowa ludzkości nie ujrzałaby Boga zstępującego na ziemię.
Wydania tego dzieła oraz przekładu na język francuski dokonała polska bizantynolog Wanda Wolska Conus w ramach prestiżowej serii Sources chrétiennes.
Dzieło w pierwszym wydaniu opatrzone było ilustracjami, o czym świadczą kierowane do nich odniesienia autora w treści dzieła. W późniejszych wydaniach grafiki bazowały na oryginałach i wykazywały wpływ dzieł szkoły aleksandryjskiej. Przykładem takiej kopii jest najwcześniejszy zachowany rękopis przechowywany w Bibliotece Watykańskiej pochodzący z VII-VIII wieku. Do czasów współczesnych zachowały się trzy kompletne manuskrypty.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Przekład angielski Tekst oryginalny
Kategoria:Manuskrypty z VI wieku Kategoria:Patrystyka