W okresie międzywojennym służył na niszczycielach, pancerniku „New York” oraz w pracy sztabowej na Hawajach. W latach 1924–1930 był oficerem sztabu Floty Pancerników i instruktorem w Akademii Marynarki Wojennej. W latach 30. był między innymi dowódcą niszczycieli „MacLeish” oraz „Paul Jones”. Od 1937 do 1939 roku był członkiem amerykańskiej misji morskiej w Brazylii. W momencie wejścia Stanów Zjednoczonych do wojny dowodził, w stopniu komandora (Captain), krążownikiem ciężkim „Pensacola”. Na początku 1942 roku został przydzielony do biura Biura Operacji Morskich.

W maju 1942 roku został awansowany do stopnia kontradmirała. Dowodził grupą wsparcia ogniowego podczas desantu na Guadalcanalu i Tulagi. W późniejszym okresie walk o Guadalcanal obejmował komendę nad różnymi zespołami okrętów nawodnych, był między innymi głównodowodzącym w zwycięskiej bitwie koło przylądka Ésperance w dniach 11–12 października 1942 roku. 13 listopada zginął na pokładzie lekkiego krążownika „Atlanta”, zatopionego w nocnej I bitwie koło Guadalcanalu.