Amoniak otrzymywano początkowo metodą zgazowania węgla kamiennego. Stosowano również cyjanamid wapnia (azotniak, produkt azotowania acetylenku wapnia, czyli karbidu), który poddawano hydrolizie. Próby syntezy amoniaku z azotu i wodoru rozpoczęto dopiero w końcu XIX wieku. Rozwój termodynamiki umożliwił wówczas określenie właściwych fizycznych parametrów reakcji (np. ciśnienie ok. 100 atm; Le Chatelier, 1901); znajomość kinetyki chemicznej pozwoliła dobrać odpowiednie katalizatory i zrealizować syntezę w skali laboratoryjnej (F. Haber i W. Nernst, 1904–1908). Uruchomienie produkcji przemysłowej wymagało pokonania trudności natury technicznej, co było możliwe dzięki współpracy Habera z C. Boschem z firmy Badische Anilin- und Sodafabrik. Pierwsza fabryka amoniaku (wytwarzająca „chleb z powietrza”, jak pisano w prasie), rozpoczęła produkcję 30 t NH3 na dobę w 1913 roku. Za syntezę amoniaku z pierwiastków składowych Fritz Haber otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii w 1918 roku(BASF).