Karol Emanuel Bik-Dzieszowski OFM (ur. 4 stycznia 1887 w Zdzieszowicach, zm. 28 sierpnia 1941 w w Szkocji) − polski zakonnik rzymskokatolicki, franciszkanin, kapelan wojskowy w czasie II wojny światowej, publicysta.
Życiorys Urodził się w polskiej rodzinie Piotra i Franciszki z domu Jońca 4 stycznia 1887 w Zdzieszowicach na Opolszczyźnie. Był wychowankiem niższego seminarium duchownego prowadzonego przez franciszkanów w Nysie. Do franciszkanów wstąpił w Borkach Wielkich 7 kwietnia 1906. Po odbytym nowicjacie przygotowywał się do przyjęcia święceń kapłańskich w seminarium duchownym we Wrocławiu-Karłowicach. Studiował na Uniwersytecie Wrocławskim w latach 1907–1913. Śluby wieczyste złożył 16 kwietnia 1910. Święcenia kapłańskie przyjął 21 czerwca 1913.
Pierwszą placówką zakonną o. Karola była parafia we Wrocławiu-Karłowicach, gdzie duszpasterzował dwa lata. W 1915 przełożeni przenieśli go do podkatowickich Panewnik, gdzie pracował do 1924.
Po I wojnie światowej o. Karol agitował na rzecz powrotu Śląska do Macierzy. Za swoją działalność otrzymał w 1921 list uznania napisany przez Wojciecha Korfantego.