Zbór bardzo szybko się rozwijał. Już w roku 1853 liczył około 150 ochrzczonych, a jego zasięg misyjny sięgał na północy poza Królewiec, na południe do Olsztyna, na wschód do Bartoszyc, a na zachód do Gdańska. W ciągu pięciu lat ochrzczono około 300 osób, w wyniku czego powstały trzy samodzielne zbory: przy obecnej ulicy Św. Ducha, ul. 3 Maja i ul. Robotniczej. Przed II wojną światową w Elblągu istniały dwa zbory: ten przy obecnej ul. 3 Maja liczył około 350 ochrzczonych, a przy ul. Robotniczej około 400.
Lata powojenne Na skutek emigracji ludności niemieckiej po zakończeniu wojny w Elblągu pozostało tylko dwóch baptystów. Jednak już wkrótce dołączyli do nich repatrianci ze wschodu, którym przewodził Franciszek Komadowski. Choć baptyści nie odzyskali żadnego ze swoich trzech obiektów sakralnych Komandowski doprowadził do otwarcia sali nabożeństw przy ulicy Robotniczej. Wtedy też zbór elbląski prowadził ożywioną działalność w wyniku której do roku 1952 ochrzczono 23 osoby. W tym samym roku przełożonym zboru został Paweł Plażuk, który tę funkcję pełnił do śmierci w roku 1976.