Po upadku Napoleona I wprowadzony przez niego system pieniężny przetrwał jedynie we Francji, podczas gdy pozostałe kraje go zarzuciły, a rolę międzynarodowej waluty rozliczeniowej przejął funt szterling.
Kryzys bimetalizmu Pierwszy większy kryzys franka został wywołany przez odkrycie znaczących złóż złota w USA. Duża podaż złota szybko obniżyła jego cenę w srebrze do stosunku 1:14. Z powodu utrzymywania przez Francję sztucznego kursu szybko rozpoczęła się fala spekulacji polegającej na wykupie we Francji srebra, za które kupowano w innych krajach złoto. Powolna reakcja francuskiego rządu spowodowała w szybkim tempie odpłynięcie z kraju 90 ton srebrnych monet o wartości 2 miliardów franków.
Dzięki zaistniałemu kryzysowi do władzy we Francji doszedł Napoleon III, który jednak zdecydowanie odrzucił pomysł reformy francuskiego systemu pieniężnego i sprzeciwił się też podejmowanym w latach 1851–1861 przez Brytyjczyków próbom stworzenia ogólnoświatowego systemu monetarnego zakładającego istnienie czterech walut narodowych (dolara amerykańskiego, guldena austriackiego, funta brytyjskiego i franka francuskiego) opartych na parytecie złota.