ewakuował się wraz z wojskami Białych z Krymu do Gallipoli. W 1922 r. zamieszkał w Królestwie SHS. Nauczał jazdy konnej, brał udział w meczach hokejowych. W 1925 r. wstąpił do armii jugosłowiańskiej, zostając instruktorem w oficerskiej szkole kawaleryjskiej. Od 1929 r. w stopniu majora kierował królewskimi stajniami. Jednocześnie uczył jazdy konnej królewicza Piotra. Z powodu konfliktu z urzędnikami dworu królewskimi powrócił do oficerskiej szkoły kawaleryjskiej. Uczestniczył w krótkotrwałej wojnie z Niemcami i Włochami w kwietniu 1941 r. Dostał się do niewoli niemieckiej, po czym osadzono go w obozie jenieckim w Osnabrück. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca tego roku, złożył raport o skierowanie go na front wschodni. Dopiero na początku 1942 r. wypuszczono go na wolność. Wstąpił do 600 Dońskiego Kozackiego Dywizjonu Kawalerii, obejmując w stopniu majora funkcję zastępcy dowódcy ppłk. Iwana N. Kononowa. Od czerwca 1943 r. był zastępcą dowódcy 5 Dońskiego Pułku Kozackiego 1 Kozackiej Dywizji Kawalerii płk. Helmutha von Pannwitza. Awansował na pułkownika. Po zakończeniu wojny uniknął repatriacji do ZSRR. Do 1949 r. mieszkał w zachodnich Niemczech, kiedy wyjechał do USA. Od 1950 uczył jazdy konnej w Nowym Jorku.