Ponowne zjednoczenie nastąpiło dopiero w 558 roku pod rządami Chlotara I i ponownie na dłuższy czas w 634 roku za panowania Dagoberta I (629–639), którego panowanie stanowiło złoty okres Merowingów.
Zmierzch dynastii Kolejni Merowingowie panujący po zmarłym w 639 roku Dagobercie I, nie przejawiali większej aktywności i w średniowiecznych kronikach zapisali się jako królowie gnuśni. Gdy w 737 roku umarł Teuderyk IV, tron pozostał pusty a władzę w państwie sprawował Karol Młot, majordom dworu królewskiego. Zapoczątkował tym dynastię majordomów kontynuując dzieło swego ojca Pepina z Heristalu. Urząd po nim przejęli jego synowie Karloman i Pepin. Osadzili oni wprawdzie w 743 na tronie Childeryka III, jednak już w roku 751 Pepin Krótki zdetronizował go. Króla ostrzyżono – władcy merowińscy nosili długie włosy będące symbolem władzy, w których według wierzeń kryła się magiczna moc – i zesłano do klasztoru. W 751 roku biskup Bonifacy na polecenie papieża namaścił Pepina na króla Franków. 28 lipca 754 roku namaszczenia udzielił także osobiście papież Stefan II w Saint Denis. W ten sposób zapoczątkowana została nowa dynastia królewska Karolingów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Władcy Franków