Ponieważ Konstantyn uważa Białych Serbów za pogan, to ich ojczyzna musiała być położona poza zasięgiem chrześcijaństwa za jego życia.
Nestor opisuje w swojej Powieści minionych lat z 1113 roku w części drugiej „O narodach słowiańskich”, jak to we wczesnym średniowieczu Biali Chorwaci, Serbowie i Chorutanie (zapewne chodzi tu o część tych plemion, a nie całość) w wyniku najazdu WłochówWłochami nazywano Franków, którzy naciskali na nizinę naddunajską, być może mowa tu o inwazji Franków na Księstwo Dolnopanońskie za czasów Ljudevita w latach 819–822 przenieśli się ze swoich naddunajskich terenów i osiedli nad Wisłą przezwawszy się Lachami, a ci następnie przezwali się Polanami, Lucicami, Mazowszanami, Pomorzanami.
Historycy wskazują kilka możliwych lokalizacji Białej Serbii: na terenie dzisiejszej Wielkopolski, Dolnego Śląska, Saksonii lub Czech. Za pierwszą hipotezą przemawiają nazwy własne Sarbinów, Serby itp. popularne w Wielkopolsce. Wędrówka części Serbów na południe mogła być wywołana przez migrację Polan na terytorium Wielkopolski.
Wedle niektórych hipotez Serbowie, którzy nie opuścili siedzib (albo przesunęli się z nich na Zachód), znani są teraz jako Serbołużyczanie.
Zobacz też Związek plemion serbskich Biała Chorwacja Serbowie od VII do IX wieku Nieznany książę
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Średniowieczna Serbia Kategoria:Plemiona serbskie Kategoria:Prehistoria ziem polskich