Był tam rabinem, kierował założoną w 1804 roku żydowską szkołą Philanthropin, przewodził modłom podczas najważniejszych świąt żydowskich (Rosz ha-Szana, Jom Kipur) w żydowskim centrum młodzieżowym.
Po dojściu hitlerowców do władzy zdecydował się pozostać we Frankfurcie. Był tam rabinem jeszcze do 1942 roku, kiedy to wraz z żoną i tysiącem innych Żydów został deportowany do Konzentrazionslager Theresienstadt. Uwolniony został w 1945 roku.
Po uwolnieniu wrócił do Frankfurtu i już w kilka dni po przybyciu do miasta przewodniczył modłom religijnym w budynku dawnego przedszkola żydowskiego. Po wznowieniu działalności przez frankfurcką gminę żydowską został uznany przez Amerykanów za jej formalnego przywódcę. Jako rabin angażował się w pracę na rzecz materialnego wsparcia nielicznych ocalałych Żydów frankfurckich, zorganizował kuchnię dla ubogich oraz dom starców, prowadził naukę religii żydowskich dzieci. W latach 1945–1946 wydawał Mitteilungsblatt der Jüdischen Gemeinden und Betreuungsstellen (Biuletyn Gmin Żydowskich i Przychodni Lekarskich).