Ziarna te tworzą w przezroczystej żelatynie jawny obraz śladu przechodzącej cząstki.
Charakterystyka Emulsja jądrowa różni się od zwykłej emulsji fotograficznej: grubością (20 μm–2 mm najbardziej typowe 0,4–0,6 mm) – w celu uchwycenia przestrzennego biegu cząstek (używa się również bloków złożonych z wielu warstw emulsji o grubości dochodzącej do kilku centymetrów) większą koncentracją halogenków – dla zwiększenia czułości mniejszymi rozmiarami ziaren (0,07 μm–0,4 μm) – w celu uzyskania większej rozdzielczości Jej gęstość wynosi ok. 3,815 g/cm³.
Skład typowej emulsji jądrowej + Zawartość pierwiastków w emulsji Pierwiastek g/cm³ srebro 1,809 brom 1,332 węgiel 0,276 tlen 0,252 azot 0,074 wodór 0,054 jod 0,012 siarka 0,007
Historia wytwarzania emulsji Emulsję światłoczułą próbowano zastosować do badania promieniowania jądrowego już w połowie lat trzydziestych XX wieku. Jednak była ona zbyt cienka i prawdopodobieństwo, że cząstka zastawi w niej dłuższy ślad, było niewielkie. Dopiero Powell wraz ze swoim zespołem z Cambridge wytworzył grubą emulsję o