Karloman (ur. 28 czerwca 751, zm. 4 grudnia 771 w Samoussy) – król Franków od 768 do śmierci. Pochodził z dynastii Karolingów. Był drugim synem Pepina Krótkiego i Bertrandy z Laon.
Król Franków i konflikt z Karolem W 754 r., w wieku trzech lat, wraz z ojcem i bratem Karolem został koronowany przez papieża Stefana II na współwładcę Franków. Po śmierci ojca odziedziczył centralną dzielnicę królestwa, obejmującą środkową Francję, Burgundię, Prowansję i Alemanię. Akwitania miała być współrządzona przez obu braci.
Bezpośrednio po śmierci Pepina w Akwitanii wybuchło antyfrankijskie powstanie Hunalda. Karloman spotkał się z Karolem w Duasdives (obecnie Moncontour w Poitou), jednak przeciwko Akwitańczykom wyruszył tylko Karol. Ostatecznie powstanie zostało stłumione – Hunald został wydany Karolowi przez gaskońskiego księcia Lupusa.
Karloman zmarł tuż przed spodziewaną wojną z bratem o dominację nad państwem Franków.
Rodzina i dziedzictwo Karloman był żonaty z frankijską arystokratką Gerpergą (ze względu na zbieżność imion, kronikarze mylili ją Gerpergą znaną też jako Dezyderata, córką Dezyderiusza, króla Longobardów, pierwszą żoną Karola Wielkiego).