Występował przeciwko projektom biskupa litewskiego Józefa Siemaszki, zmierzającym do delatynizacji obrządku, która miała z kolei przygotować konwersję unitów diecezji litewskiej na prawosławie.
W 1830 otrzymał godność archimandryty. W roku następnym funkcja prowincjała została zlikwidowana, Jozafata Żarskiego zaliczono jednak w poczet członków nowo powstałego Greckounickiego Kolegium Duchownego. Na polecenie kolegium duchowny dokonał w 1832 wizytacji klasztorów bazyliańskich, sprawdzając przede wszystkim ich majątek oraz zarządzaniem nim, jak również stopień zachowywania obrządku bizantyjskiego. Wizytacja wykazała, że nabożeństwa w obrządku bizantyjskim, w tym śpiewane Święte Liturgie, odprawiano jedynie w klasztorach w Grodnie i w Antopolu. Zasugerował przeprowadzenie w monasterach bazyliańskich ograniczonej delatynizacji (ponowne wprowadzenie ikonostasów i psalmistów) i wdrożenie działań na rzecz poprawy dyscypliny. Żarski próbował następnie bez powodzenia powstrzymać likwidację tych klasztorów, w których pozostało niewielu zakonników.