Należał też do Rady Naukowej zespołu organizującego Wojskową Akademię Medyczną.
W 1951 r. habilitował się w Akademii Medycznej w Gdańsku, w 1954 r. mianowano go profesorem nadzwyczajnym. Prowadził wykłady z otolaryngologii na Wydziale Stomatologii Akademii Medycznej w Gdańsku (1951-1953) i Akademii Medycznej w Łodzi (1954-1958). W 1956 r. został zastępcą dyrektora do spraw nauki w Instytucie Balneologicznym w Poznaniu.
W 1957 r. przeniósł się na stałe do Bydgoszczy, gdzie objął Oddział Laryngologiczny Szpitala Ogólnego nr 1 oraz Zakład Laryngologii Instytutu Doskonalenia i Specjalizacji Kadr Lekarskich w Bydgoszczy. Zakład ten został przemianowany w 1960 r. na II Klinikę Laryngologii Studium Doskonaleniu Lekarzy Akademii Medycznej w Warszawie, a później w II Klinikę Laryngologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Bydgoszczy. Pod jego kierunkiem dynamicznie rozwinęła się działalność naukowo-szkoleniowa placówki. W latach 1953–1972 przeszkolono w Bydgoszczy 668 lekarzy w zakresie otolaryngologii. W ciągu 10 lat zespół Kliniki Laryngologicznej ogłosił 67 prac naukowych klinicznych i doświadczalnych, w tym 12 w językach obcych. W okresie tym 4 osoby uzyskały stopnie doktora, a jeden lekarz stopień doktora habilitowanego medycyny. Klinika bydgoska stała się liczącym się ośrodkiem specjalistycznym w kraju.