Iannis Xenakis rozpoczął badania teoretyczne nad syntezą granularną w 1958 r., ale dopiero w 1972 r. jego uczeń, Curtis Roads zajął się ich praktyczną realizacją z zastosowaniem dwuprocesorowego komputera mainframe Burroughs B6700, programowanego w języku Algol, oraz programu Music, którego autorem był Max Mathews. Dane były wprowadzane za pomocą kart perforowanych. Komputer ten potrafił po kilku dniach obliczeń wygenerować tylko minutę dźwięku o częstotliwości 20 kHz. Oczywiście nie posiadał on przetwornika cyfrowo-analogowego, dlatego Roads zapisywał dane wyjściowe na taśmę cyfrową, którą potem kopiował na kartridż dyskowy w Instytucie Oceanografii. Kartridż zabierał do Centre for Music Experiment by wreszcie przetworzyć dane na dźwięk na komputerze DEC PDP-11/20.
Tą metodą Roads w 1974 roku stworzył pierwszy, eksperymentalny, trwający 30 sekund utwór granularny Klang-1. Składał się 766 granulek, z których każda zaprogramowana była na osobnej karcie perforowanej. Wszystkie miały tę samą długość 40 milisekund, Roads traktował je jak indywidualne nuty w skali zawierającej 1000 tonów od 16,11 Hz do 9937,84 Hz. W ciągu sekundy odtwarzanych było do 25 granulek. Mimo tak skromnych parametrów, Roads był zachwycony magicznym wręcz rezultatem.